تنهاترین سردار

 

                       

چه غریب است حکایت این تنهاترین سردار

دست به قلم که می شوی نمی دانی از چه بنویسی

از شجاعتش،از مظلومیتش،از تدبیرش،از غربتش،از جهل مردم به حقش

به این می اندیشیدم که چه چیز باعث شده که اینقدر در دین و مذهبمان ،در زندگیمان،در روزهای دلتنگیمان حتی نبینیمش.

البته این کمرنگ بودن مشکل ماست،حقارت ماست،بدبختی ماست

تابستان امسال یک کتاب در باره ی زندگیش خواندم.

نه مثل همه ی کتاب های مذهبی این روزهای بازار

تحلیلی سیاسی کرده بود از زندگانی کسی که حقیقتا تنهاترین سردار است.

این روزها نمی دانم چرا همه ی تقصیرها را به گردن تشیع صفوی می اندازم!!!

به قول شریعتی تشیع صفوی کاری کرد که هم دین باشد هم کارکرد نداشته باشد

هم نام عاشورا و شور حسینی زنده باشد و هم شعور حسینی نباشد

هم حسن بن علی و داستان صلحش باشد و هم اثری بر وجدان ها و ذهن ها نداشته باشد

برای درک غربتش لازم نیست بقیع رفته باشید

غربت او را همینجا می توان حس کرد

در جشن میلادش،در سالروز تولدش

السلام علیک یا معز المسلمین