و خدایی که در این نزدیکی ست

به دنبال كدامين قصه و افسانه مي گردي؟؟؟

rasoul — Wed, 04 Feb 2009 19:58:18 GMT

اين روزها فوق العاده زياد شاهد حرف و حديث هايي پيرامون انتخابات دهم هستم.فضاي جامعه كم كم رنگ و بوي سياسي به خودش ميگيره و اظهار نظرهاي مختلفو بعضا متفاوت رو در اين زمينه ميشنوم.

اما اون چيزي كه بيشتر از همه وادارم كرده كه بنويسم حافظه ي بسيار ضعيف ما ايراني هاست كه گويي در عالم هپروت زندگي مي كنيم و از اوضاع و احوال جامعه ي خودمون بي خبريم!!!

اين روزها زياد بحث از تغيير به گوش مي خوره و همه منتظر يه معجزه هستند.فكر مي كنند كه اگر موسوي بايد يا اگر خاتمي بياد چه ها كه اتفاق نمي افته!

فكر مي كنند كه با اومدن مهندس يا سيد يا شيخ و ... قراره تو اين مملكت توسعه اتفاق بيفته يا به سمتش حركت بشه!!!

من منكر اين نيستم كه بايد نسبي نگاه كرد و عقيده ي خودم بر اينه كه تو شرايط فعلي ايران قطعا خاتمي يا موسوي و يا حتي كروبي هم از احمدي نژاد كاراتر و مناسب ترند ولي مي خوام توجه همه رو به چند تا نكته ي مهم جلب بكنم كه احتمالا خيلي هاتون بهتر از من مي دونيد ولي تذكرش لازمه:

۱)ملت ايران ملتي ست با پيشينه ي چندهزار ساله كه تا همين ۸۰سال پيش حكومت هاي حاكم بر اون همه ايلياتي بودند و ساختار قبيله اي داشتند كه همه بهتر از من مي دونيد تسلط يه ساخت قبيله اي بر ساخت سياسي جامعه چه اثراتي در پي داره(بعدا در اين مورد مفصل خواهم نوشت)

۲)ملت ايران در طي حدود ۷۰سال ۲تا انقلاب كرده(انقلاب مشروطه در۱۲۸۵و انقلاب اسلامي در ۱۳۵۷) و باز هم همه مي دونيد كه دليل اصلي انقلاب ها نا اميدي از اصلاحات نهادي در ساختار سياسي كشوره كه موجب انقلاب مي شه و باز هم همه مي دونيد كه ملتي كه از اصلاح در ساختار سياسي خودش عاجز بشه احتمال خيلي كمي داره كه در بازسازي نهادهاي مورد نظرش بعد از انقلاب موفق بشه!!!

۳)جامعه ي ايراني از لحاظ روح حاكم بر مردمش يك جامعه ي توسعه نيافته ست و از مشكل بسيار بزرگي به اسم سواري مجاني تو ساختار جامعه رنج ميبره و اصولا كسي حاضر نيست حاصل دست رنج خودش رو بخوره و غالب مردم داراي انگيزه هاي بسيار اندكي براي كار و تلاش و توليد هستند كه مسلما پيامدهاي اين نوع رفتار رو هم همه بهتر از من مي دونيد(در اين مورد هم بعدا بيشتر مي نويسم)

۴)ملت ايران به لحاظ نگرش هاي اجتماعي اساسا جامعه اي منتظر هستند!!!يعني انگيزه هاي لازم براي اصلاح در اون ها وجود نداره و غالبا منتظر اصلاح از طرق ديگري غير از اصلاح شخصي خودشون هستند.

معمولا بسيار مشاهده ميشه كه مردم در آستانه ي هر انتخابات ناراضي از رئيس جمهور يا نماينده يا رژيم فعلي اميدوارند كه نفر بعدي در نقش مسيحا ظاهر بشه و به يكباره همه چيز رو عوض بكنه!!!

چيزي كه در سال هاي انقلاب اسلامي مشاهده شد و در هر انتخابات بعد از اون هم ديده ميشه و الان هم كه...اين ۴مورد رو فعلا داشته باشيد تا بعدا مفصل تر بنويسم!!!

بهانه ای برای آمدن

rasoul — Sun, 25 Jan 2009 07:58:19 GMT

به دنبال بهانه می گردم برای بازگشت!!!

مرثیه ای بر دردهای یک مرد

rasoul — Tue, 02 Oct 2007 10:59:18 GMT

می خواستم از علی بنویسم ولی هر چه فکر کردم نوشتنم نیامد.

نوشته های قبلی را مرور کردم و دیدم قبلا برای مولا چیزی نوشته بودم و دیدم هر چه تلاش کنم بهتر از این نخواهم نوشت.

یا علی

نوشتن از تو سخت است ولی اگر بنا بر نوشتن باشد چه چیزی می توان نوشت که گویای حقایقی از تو باشد؟؟؟درد را از هر طرف که بنویسی درد است...

یا علی

چه ظالمند آنانکه تو را خدا می خوانند که به راستی نه خدا را شناخته اند نه تو را.

یا علی

چه ناشکیبایند آنانکه شیعه را تنها در حب تو خلاصه کرده اند و شرط ورود به بهشت را در دوست داشتن تو توصیف کرده اند حال آنکه شیعه یعنی طغیان علیه ظلم و فریاد برآوردن علیه ناراستی ها.

دوست داشتن تو شرط لازم رستگاریست اما شرط کافی نیست.

چه ظالمند آنانکه دوست داشتن تو را در ارادت کلامی و زبانی خلاصه کرده اند حال آنکه...

یا علی

چه گمراهند آنانکه تو را به واسطه ی قدرت ماورائی ات شناخته اند حال آنکه تو بر دیگران آنقدر برتری داری که نیاز به معجزه نداشته باشی.

تو بلندترین قله ی اسلامی و بلندترین قله همیشه بلندترین قله می ماند حتی اگر سقیفه نشینان بر بلندی قله ی دیگری مهر تایید بزنند و مردم نیز بلندی ات را فریاد نکنند.

حرف حق همیشه تلخ است و تو تلخی آن را به کام ناحقان چشاندی و ناروا نیست که به تازیانه ی کینه بر پیکرت بنوازند.

یا علی

چه بی شرمند آنانکه به نام عدالت علوی ظلمی اموی بر مردم عرضه می دارند و چه بی معرفتند مردمی که توان تشخیص ندارند.

یا علی

به راستی که تو مظلوم ترین مرد تاریخی:مظلومی از آن جهت که نمی شناسندت و ادعای معرفت می کنند.

تو و خاندانت آنقدر مظلومید که روزی دست بیعت با شما می دهند و روزی خانه ات را آتش می زنند و همان ها برای بیعت گرفتن از تو هجوم می آورند و همان ها خروج می کنند و محراب خونین می کنند و همان کودکانی که شیر بر بسترت آوردند آب بر خاندانت حرام می کنند و تاریخ مدام تکرار می شود...

یا علی

سال هاست که رکن یمانی بر حجر طعنه می زند و سال هاست بت پرستان تاریخ نام تو را که می شنوند...

یا علی

چه بی خرد و ذلیل و ظالمند انانکه نام تو را وسیله ی نان خود کرده اند.

یا علی

تو خدا نیستی اما خدایی ترینی و فقط می توان گفت:

یا علی ذاتت ثبوت قل هو الله احد

تنهاترین سردار

rasoul — Wed, 26 Sep 2007 14:41:56 GMT

چه غریب است حکایت این تنهاترین سردار

دست به قلم که می شوی نمی دانی از چه بنویسی

از شجاعتش،از مظلومیتش،از تدبیرش،از غربتش،از جهل مردم به حقش

به این می اندیشیدم که چه چیز باعث شده که اینقدر در دین و مذهبمان ،در زندگیمان،در روزهای دلتنگیمان حتی نبینیمش.

البته این کمرنگ بودن مشکل ماست،حقارت ماست،بدبختی ماست

تابستان امسال یک کتاب در باره ی زندگیش خواندم.

نه مثل همه ی کتاب های مذهبی این روزهای بازار

تحلیلی سیاسی کرده بود از زندگانی کسی که حقیقتا تنهاترین سردار است.

این روزها نمی دانم چرا همه ی تقصیرها را به گردن تشیع صفوی می اندازم!!!

به قول شریعتی تشیع صفوی کاری کرد که هم دین باشد هم کارکرد نداشته باشد

هم نام عاشورا و شور حسینی زنده باشد و هم شعور حسینی نباشد

هم حسن بن علی و داستان صلحش باشد و هم اثری بر وجدان ها و ذهن ها نداشته باشد

برای درک غربتش لازم نیست بقیع رفته باشید

غربت او را همینجا می توان حس کرد

در جشن میلادش،در سالروز تولدش

السلام علیک یا معز المسلمین

نهاد روحانیت در تشییع،نهاد روحانیت در اهل سنت

rasoul — Sat, 25 Aug 2007 01:50:18 GMT

بعضی وقت ها فلسفه ی بسیاری از امور تا مدت ها برایم مجهول می ماند.یکی از این امور همانا تعطیل نکردن این چهاردیواری بود.

اگر چه هنوز هم مطمئن نیستم بتوانم چراغ این کلبه را به صورت دائم و بی وقفه روشن نگه دارم اما این مستی نیمه شب مانع از ننوشتن و قلم شکستن شده.

مستی از چیزی که روزها به آن فکر می کردم و جوابم را چه ساده و چه واضح یافتم.

چند روز پیش باز خوانی یکی از آثار شهید مطهری با نام "بررسی اجمالی نهضت های اسلامی در صد سال اخیر"را در دستور کار خود قرار داده بودم.

در فرازهایی از این کتاب به نکاتی برخوردم که تا روزها در مستی خواندن آن غوطه ور ماندم و هنوز هم که به آن فکر می کنم دچار همان حس می شوم.

ایشان کار را با طرح یک سوال آغاز می کنند و می پرسند:

چرا با اینکه در جهان تسنن سخن از اصلاح و مبارزه بیشتر به میان آمده ، علمای اهل تسنن کمترتوانسته اند نهضتی را رهبری کنند و بر عکس روحانیت شیعه با اینکه انقلاب های عظیمی به پا کرده کمتر حاضر شده در پاره دردها بیاندیشد و فکر اصلاحی ارائه دهد؟؟؟

ایشان در مورد اینکه چرا روحانیت شیعه کمتر به اصلاحات فکر کرده اند مشکل را از سازمان روحانیت در شیعه می داند که بحث بنده فعلا در مورد آن نیست.

آنچه که باعث مستی من شد پاسخ ایشان در مورد نهضت های انقلابی و موفق تر بودن روحانیت شیعه در سازمان دهی و هدایت آن است.

شهید مطهری می گوید:

نظام روحانیت سنی به گونه ای است که او را کم و بیش به صورت بازیچه ای در دست حکام در آورده است.روحانیت سنی یک روحانیت وابسته است.روحانیت وابسته قادر نیست علیه آن قدرتی که وابسته به آن است قد علم کند و توده ی مردم را به دنبال خود بکشاند.

اما روحانیت شیعه در ذات خود یک نهاد مستقل است.از نظر روحی به خدا متکی بوده و از نظر اجتماعی به قدرت مردم.

و لهذا در طول تاریخ به صورت یک قدرت رقیب در مقابل زورمندان تاریخ ظاهر شده است.روحانیت شیعه از دستگاه حاکمه مستقل بوده و استعداد انقلابی شدن را دارد.

*************************

توجه کنید که این جملات را ایشان حدود ۳۰سال پیش به زبان آورده اند و ای کاش اکنون بودند و می شد نظر ایشان را راجع به نهاد روحانیت شیعه در ایران پرسید.

نا خودآگاه به یاد شریعتی می افتم آنجا که بین تشیع علوی و تشیع صفوی تمایز قائل می شد.

این روزها عجیب دارم متقاعد می شوم که تاریخ دائما در حال تکرار است.

خسی در میقات

rasoul — Fri, 27 Apr 2007 21:14:45 GMT

جلال را سال هاست که می شناسم.

اگر اشتباه نکنم اولین بار که داستانی از او خواندم مربوط به سال های دبیرستان می شد و با گلدسته ها و فلکش چه عیشی کردم.

بعد ها بیشتر داستان هایش را خواندم اما چه سود که به چشم داستان و محض سرگرمی.

۶ماهی می شود که پروژه ی جلال خوانی را شروع کرده ام و لذت می برم.

جلال را جامعه شناسی مسلط،معلمی دلسوز،داستان پردازی توانا،وطن پرستی بی بدیل،دانشمندی با سواد و بالاخره مسلمانی با معرفت یافتم.

ن والقلمش را با گریه خواندم و با سرگذشت کندوهایش زندگی کردم.

زن زیادی اش را درک کردم و از رنجی که می بریمش را بلعیدم.سه تارش را،نفرین زمین،مدیر مدرسه و...

تمام اینها یک طرف،خسی در میقات یک طرف.

خسی در میقات داستان انسانی ست که به حج و مکه و اسلام با نگاهی دیگر نکریسته و چه زیبا خدا را درک کرده.

وقتی که انسان های اطرافش را توصیف می کند احساس غربت نمی کنی و حس می کنی که سال ها در کنار همین ها زیسته ای.

برداشت عوامانه ی مسلمانان را از دین چه زیبا توصیف کرده و وقتی نظر خود را می گوید به عمق معرفتش پی می بری.

جلال را دوست دارم زیرا از اسلام میراثی به شک رسید و به انکار رفت و دوباره راه هدایت را یافت.

مسلمان شد ولی نه در ظاهر که در حقیقت دین و خدا محو شد و خود را خسی دید در میقات پروردگاری که به اعتقاد او در همه جا هست و برای دیدنش لازم نیست رنج سفر به کعبه را بر جان خرید.

به هر حال خواندن کتاب هایش را توصیه می کنم خصوصا خسی در میقات را.

معتزله یا اشاعره؟؟؟(2)

rasoul — Sun, 15 Apr 2007 07:10:45 GMT

بحث را با بررسی مسئله ای در تفکر دو گروه اشاعره و معتزله دنبال می کنم.

اشاعره بر این باورند هر کاری که خدا انجام دهد از ناحیه ی عدل اوست و مثلا اگر روز قیامت بدکاران را به بهشت برد و نیکان را جهنم پاداش داد بر او ایرادی وارد نیست.

معتزله می گوید چون خدا عادل است بنابراین کاری نخواهد کرد که با عدل او منافات داشته باشد و به حسن قبح ذاتی اعمال معتقدند یعنی اگر کاری بی عدالتی محسوب شود از ناحیه ی هر کس همین حالت را دارد.

اشاعره در این باب می گوید که معتزله اعمال خدا را محدود کرده و این با قدرت بی نهایت خدا ناسازگار است.

سوال من اینجاست که اگر ما واقعا به دیدگاه معتزله نزدیکیم چطور ممکن است بگوییم انسانی بر انسان های دیگر ولایت مطلقه دارد حال آنکه حتی ذات الهی هم خود را از این قید و شرط داشتن در حکومت بر مردم استثنا نکرده؟؟؟

معتزله یا اشاعره؟؟؟

rasoul — Sun, 01 Apr 2007 12:03:18 GMT

یکی از اصولی ترین تفاوت های میان اهل تسنن و شیعیان در همین جا شکل می گیرد.

طرفداران عقل و طرفداران نقل!!!

طرفداران مکتب عقلی به معتزله مشهور هستند که در مورد اراده ی بشری قائل به اختیار هستند.معتزله به حسن و قبح عقلی معتقدند و بر این باورند که فعل خدا به اموری که عقلا قبیح است تعلق نمی گیرد!

در مقابل این گروه اشاعره قرار دارند که به جبر و فاقد اختیار بودن بشر قائل هستند و می گویند موکول کردن اراده ی خدا به حسن و قبح اشیا محدود کردن قدرت الهی است.از دید اشاعره عدل آن چیزی است که خداوند به آن حکم می راند.

از دیدگاه اشاعره عقل بشری از رسیدن به کنه اشیا و حقیقت آنها قاصر است و کتاب و سنت(حدیث)بر عقل مقدم است!

جالب اینجاست که شیعیان خود را به معتزله نزدیک تر می بینند!!!

اما هر چه که هستند در ظاهر اشاعره نیستند و همیشه در دیدگاه اهل سنت معتزله خوانده می شدند!!

برای من جای بسی تعجب است.

امروز ما شیعیان اسما معتزله و عقل گرا هستیم ولی در عمل اشعری هستیم!!!

هرجا می خواهیم امری را اثبات کنیم سریع دست به حدیث می شویم و روایت تعریف می کنیم بدون آنکه از سندیت آن آگاهی کامل داشته باشیم.

عقل حلقه ی مفقوده ی استدلال های فقهی ما شده و دل به کتب حدیث بسته ایم!!!

نمی دانم

واقعا نمی دانم

معتزله یا اشاعره؟؟؟؟

قربت الی الناس

rasoul — Sat, 24 Mar 2007 12:50:18 GMT

چند روزی ست که درگیر بحث فلسفی بسیار گسترده و در عین حال پیچیده ای شده ام.

معضلی به نام دین شناسی.نمی دانم و نمی دانیم دین واقعی چیست و راه حقیقت کجاست.به نظرم رسید مدت زمانی را صرف بررسی فعالیت های روزانه ی خود کنم و ببینم نقش دین در آنها تا چه حد است.برای خودم هم بسیار جالب بود.

به این نتیجه رسیدم که بیش از ۹۰درصد از زمانی را که در شبانه روز دارم،صرف انجام کارهایی می کنم که عرف رایج مردم آنها را می پسندد.درگیر قوانین نانوشته و بعضا نوشته ای هستیم که فقط برای رضای خلق الله نوشته شده.

چطور رفتار کنم که فلانی ناراحت نشود.چه بگویم که به بهمان بر نخورد.چه بخورم و چه بپوشم که او خوشش بیاید.کجا بروم که...

اندکی دقت و تامل در دینداریمان هم نتایج قریبی دارد.مناسک دینیمان تا حدود زیادی قربت الی الناس شده تا قربت الی الله.

آنچه که این میان مهم نیست اتفاقا همان الله است.

احساس می کنم به یک خودشناسی حسابی نیاز دارم.تحقیقا به این نتیجه رسیده ام که خداشناسی جز از مسیر خودشناسی ممکن نیست.

قصد دارم نقش مردم و وزن آنها را در تصمیم گیری های زندگی ام کم کنم.

چه اتفاق بدی خواهد افتاد؟؟؟واقعا چه می شود مگر؟؟؟

سردرگم

mehman — Sun, 18 Mar 2007 19:37:18 GMT

می گه بنویس؟آخه از چی بنویسم؟

شده مصداقه:همسایه ها یاری کنید تا من وبلاگ داری کنم.

از چی بنویسم؟

از این که وسط بدو بدوهای عید و شلوغی این روزها مخم شده محل کنفرانس عقاید.

از این که امسال هی رفتم رو به خدا و هی با مخ خوردم زمین.

از این که انگار سال ناتموم مونده،انگار دلم می گه یه اتفاق خاص هنوز نیوفتاده.یه چیزی که سال رو تموم می کنه.

از این که..............

ول کنم!این روزها چه قدر بحث ها رو به حال خودشون ول می کنم.

راستی چرا گیج می زنم.چرا نمی دونم توی دین چه خبره؟

چی درسته چی غلط؟

می ترسم ،می ترسم از این که تمام تفکراتم غلط باشه،می ترسم برم اون دنیا ببینم دین و خدا چیز دیگه ای بوده.

اون موقع چی؟یعنی چی کار کنم؟

اصلا الان باید چی کار کنم؟

از کجا می شه فهمید چی درسته چی غلط؟

حقیقت دین کجاست؟پیش کیه؟

باید فکر کنم.